توبه حر چگونه پذیرفته شد؟ +اينفوگرافي - پایگاه خبری تحلیلی دزمهراب شهرستان دزفول
27th، اکتبر 2014
پایگاه خبری تحلیلی دزمهراب
اخبار دزفول، خوزستان، جهان
Dezmehrab.ir
زمان انتشار: 27 th اکتبر 2014 ساعت 7:34 ب.ظ | کد خبر: 22065  

شهید والاقدر عاشورا ، حر از خاندان های معروف عراق و از رؤسای کوفیان بود. او  پسر «یزید» فرزند «ناجیه» فرزند «قعنب» فرزند «عتاب بن هرمی پسر «ریاح بن یربوع» است.

 او از رؤسای کوفیان بود و به سرکردگی هزار سوار برگزیده شده بود. هنگام خروج از کوفه همواره صدایی را از پشت سر می شنید که می گفت ای حر تو را به بهشت بشارت باد. اما کسی را نمی دید. هنگامی که خدمت امام رسید این داستان را بازگو کرد. امام به او فرمودند: تو به واقع به پاداش و نیکی راه یافته‎ای.
 در یکی از منازل (قصر بنی مقاتل یا شراف) راه را بر امام بست و مانع از حرکت آن حضرت به کوفه گشت. امام به او فرمود: مادرت به عزایت بنشیند چه قصدی داری؟ حر گفت: آگاه باشید که به خدا قسم اگر غیر شما از عرب به من آن عبارت را می‎گفت – در حالی که وضعیت او چون شما باشد همین عبارت را به او باز می‎گفتم. اما به خدا قسم برای من این (حق) نیست که یاد مادر شما کنم مگر به نیکوترین وجهی که می‎توانم.
توبه حر 
هنگامی که حر فریاد غریبانه امام حسین علیه السلام را که طلب یاری می‎کرد شنید، نزد عمرسعد رفت و پرسید: آیا تو با این مرد خواهی جنگید؟ عمر گفت: آری به خدا قسم، با او جنگی خواهیم داشت که دست کم، سرها قطع گردد و دست‎ها جدا گردد.
حر گفت: شما چه خواهید کرد؟ آیا پیشنهاد او مورد پسند شما نیست؟ ابن سعد گفت: اگر کار دست من بود (هر آینه از جنگ با او) دست می‎کشیدم. اما امیر تو (ابن زیاد) از این کار سر باز می‎زند. حر او را ترک کرد و با دیگران در انتظار ایستاد، در حالی که در کنار او قره پسر قیس قرار داشت.
حر به قره گفت: آیا اسب خود را امروز آب داده‎ای؟ قره گفت: نه. حر گفت: آیا می‎خواهی آن را سیراب کنی؟ قره گمان کرد که حر قصد کناره‎گیری از سپاه ابن سعد را دارد، در حالی که حر چندان تمایلی نداشت که قره جدا شدن او را مشاهده کند. پس او را ترک کرد و رفت. اینجا بود که حر به امام حسین علیه السلام قدری نزدیک شد. مهاجر پسر اوس به حر گفت: آیا تو می‎خواهی که حمله کنی؟ در پاسخ این سوال حر ساکت شد و بر خود می‎لرزید، پس در حالی که مهاجر از این حال حر به شک افتاده بود، او را مورد خطاب قرار داد و گفت: اگر از من درباره شجاع‎ترین مرد کوفه سوال می‎شد، تو را معرفی می‎کردم، این چه حالتی است که در تو می‎بینم؟ حر گفت: همانا خود را بین بهشت و دوزخ متحیر می‎بینم، به خدا سوگند اگر مرا با آتش بسوزانند من جز بهشت چیز دیگری را انتخاب نخواهم کرد. پس از آن با شلاق به اسب خود نواخت و به سوی امام حسین علیه السلام رهسپار شد.
برای دانلود با کیفیت بالا روی عکس کلیک کنید 
لحظات دیدار با امام 
او به سبب آن چه پیش از آن به آل رسول روا داشته بود و آنها را در مکانی بی آب و گیاه وانهاده بود، سر از خجالت به پایین انداخته بود و به سوی آنها پیش می‎رفت.
«پروردگارا! من به سوی تو باز می‎گردم، پس توبه‎ام را پذیرا باش. من دل اولیا و فرزندان پیامبرت را به وحشت انداخته‎ام. ای اباعبدالله! من بازگشته‎ام و تائب هستم، آیا برای من راهی به توبه هست؟ امام در پاسخ حر فرمود: آری، خداوند به تو روی خواهد کرد.
این گفتار امام حسین علیه السلام حر را شادمان کرده بود. او به یقین دریافت که به زندگانی بی پایان و نعمت‎های همیشگی راه یافته است.
شهادت حر 
پس از حبیب ابن مظاهر به میدان رفت و به پیکار عظیمی نمود. تا جایی که بر اساس روایات تا ۴۰ تن را به درک واصل کرد. وقتی لشگر پیاده نظام به او حمله ور شدند تیری به پای اسب خورد و اسب به زمین خورد. اما حر  با چالاکی از اسب پایین پرید و مبارزه ای دلاورانه کرد تا جایی که ۴۰ نفر از سپاه دشمن را به قتل رساند. در همین هنگام پیاده نظام به او حمله کردند و جسم بی جانش روی زمین افتاد. او را به کنار شهدای دیگر خیمه رساندند. وقتی امام خون از صورت حر پاک می کرد و با پارچه ای پیشانی حر را می بست، این جمله را بر زبان جاری می کرد:
تو آزاده‎ای! همان طور که مادرت تو را نامیده است و تو در دنیا و آخرت آزاده‎ای
پروانه عشقم من و شمع سحرم نیست
خواهم که زنم بال ولی بال و پرم نیست
از شدت شرمندگی از زینب و عباس
آنگونه شدم آب که دیگر اثرم نیست
سوی تو سرافکنده بیایم که بدانی
در پیش وجود تو نمای دگرم نیست
اذنم بده تا جان به فدایت بنمایم
والله کز این آرزوی بیشترم نیست
حرّم من و در بین کمند تو اسیرم
جز آتش عشقت به دل شعله ورم نیست
از چشمه ی چشمم شده یک نهر روانه
جز خون دل آرامش اشک بصرم نیست
…………………………………………
پی‎نوشت‎ها:
۱- جمهره انساب العرب، ص۲۲۷ .
۲- مقتل الحسین مقرم، ص ۲۲۷- ۲۲۹ .
۳- تحت العقول، ص ۲۹۲/ الانوار البهیه، ص ۱۰۱٫ ترجمه از کتاب المنجد، ترجمه محمد بندرریگ، ج۲، ص ۱۷۱۲ .
۴- تاریخ الامم و الملوک، ج ۵، ص۴۰۰/ مقتل الحسین مقرم، ص۲۱۴ .
۵- ابصارالیعین، ص۲۰۵٫
۶- تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص ۴۰۲- ۴۰۱/ رکک کتاب الفتوح، ج۵، ص۷۸- ۷۶/ ابصارالعین، ص۲۰۵ .
۷- کتاب الفتوح، ج۵، ص۷۸/ مقتل الحسین خوارزمی، ج۱، ص۲۳۲ .
۸- مقتل الحسین خوارزمی، ج۱، ص۲۳۲ .
۹- اللهوف، ص۴۵/ امالی الصدوق، مجلس۳۰، ص۱۴۱ .
۱۰- مثیرالاحزان، ص۶۰/ مقتل الحسین مقرم، ص۲۹۰ .
۱۱- تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱- ۴۴۰ .
۱۲- تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۳۷ .
۱۳- مناقب آل ابی طالب، ایران، ج۴، ص۱۰۰ .
۱۴- مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۱۱ .
۱۵- بحارالانوار، ج۱۰، ص۱۱۷٫
۱۶- مقتل الحسین مقرم، ص۳۰۳ .
۱۷- مقتل العوالم، ص ۸۵ .
۱۸- امالی الصدوق، ص۴۱۴، مجلس ۳۰/ مقتل الحسین خوارزمی، ج۲، ص۱۱ .
۱۹- اقبال الاعمال، ج۳، ص ۷۸ و ۳۴۴ .
۲۰- اصول کافی، ج۲، ص۸۹، کتاب ایمان و کفر، باب صبر، ح۶ .
۲۱- نهج البلاغه، نامه ۳۱ .
۲۲- ابصارالعین، ص۲۱۶ .
ارسال نظر

     


-->