پایگاه خبری تحلیلی دزمهراب

خوزستان در قرن چهارم چگونه بوده است؟

40146_635343284132536848_s

احسن التقاسیم فى معرفة الاقالیم نام كتاب جغرافیاى عربى بسیار مشهورى از اواخر قرن چهارم هجرى (دهم میلادى) است كه شمس- الدین ابو عبد اللّه محمد بن احمد بن ابى بكر بناء شامى مقدسى (بدون تشدید با تخفیف دال) بیارى آن را در سال 375 هجرى تألیف كرده است وی در مورد خوزستان چنین می نویسد:

خوزستان سرزمینى است خاكش مسى و گیاهش زر، پر از میوه و برنج و نیزار انجاص، حبوب، خرما، ترنج عالى، انار، انگور است.

دلگشا، خوب است. رودخانه‏ هایش شگفت ‏انگیز. پارچه‏ هایشان دیبا و خز، پنبه بافت و ابریشمى نازك است.

شكر، قند، شیرنى خوب و عسل القطر دارد.

«شوشتر»  آنجاست كه نامش جهانگیر است و «عسكر» كه دو كشور را آذوقه مى‏دهد و «اهواز» نامبردار و بصنّا كه پرده‏هایش به آسمان كشیده،

همچون خز شوش دیده نشده است، با این همه كانهاى نفت و قیر و كشتزار سبزى و گلها و پرندگان. میان «فارس» و «عراق» واقع است، و جنگهاى اسلام و یورشهاى عرب در آن بوده، گور دانیال آنجا است.

از فقیه و دانشمند تهى نیست و در  «هشت اقلیم» فصیح‏تر از ایشان یافت نمى‏شود. دولاب‏هاى قشنگ، آسیاها و كاردستى ‏هاى شگفت ‏انگیز با ویژگى ‏هاى دیگر و آب فراوان دارد. درآمد آنجا پشتوانه خلیفه است. رسم و شوخى‏ ها نیكو دارند.

من در هشت اقلیم جائى به از آن* نمى‏شناسم.  متلكی كه درباره آنجا آمده در زیر مى‏ آورم: خلیفه  گفته بود: اگر زنده بمانم خوزستان را مى‏فروشم و بهایش را در بیت المال مى‏نهم.

خوزیها، از اهواز به شمال ساكنند ، مردم اهواز بیشتر از مهاجران بصره و فارس هستند.

 

احسن التقاسیم فى معرفة الاقالیم/ترجمه، ج‏2، ص: 606

 منبع :رهیاب نیوز

اخبار مرتبط